Book-Review

เฮ้อ.............วันแรกที่ผมได้"ประกาศิตอสูร" มาก็ประมาณวันอังคารที่แล้ว
หลังจากนั้นผมก็เริ่มอ่านทันที พร้อมกับเกิดอาการวางไม่ลงทันทีด้วย

ครั้งแรกที่ผมตัดสินใจซื้อ ก็เพราะชื่อเรื่องและเรื่องย่อน่าสนใจดี เป็นนวนิยายแนว
อาชญากรรม ซํบซ้อน ซ่อนเงื่อน โดยเบื้องหลังคือคนที่คุณคาดไม่ถึง

สำหรับนวนิยายเรื่องนี้ จะเป็นเรื่องราวหลังจาก "บ่วงบาศ" นะครับ
หลังจากที่บราโว่ล่มสลาย อดีตสมาชิกก็ต่างคนต่างอยู่ โดยมีเงินก้อนใหญ่ไว้ให้
แต่บังเอิญเหลือเกินที่ "ไภษัชย์" อดีตสมาชิกบราโว่ ได้ไปพบ "ทิพวรรณ"
เรื่องราวก็ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง ตอนแรกนึกว่า ไภษัชย์เป็นพระเอกของภาคนี้ซะอีกแต่หลังๆ
ผู้เขียนกระจายบทออกมาที่คนอื่น ๆได้ดี ดีเหมือนโดนแย่งบท 555555+


อ่านแล้วได้รสชาติึความมันส์สะใจ พอๆกับ "เพชรพระอุมา" เพียงแต่ว่าเรื่องนี้
จะเป็นการต่อสู้กับองค์การอาชญากรรมขนาดใหญ่แทน
ส่วนเรื่องข้อมูลอาวุธปืน แม่จะไม่ค่อยมีากใช้ปืนมากนัก แต่ผู้เขียนก็ให้ข้อมูลไว้อย่างดี
เพราะผู้เขียนเป็นตำรวจยศพันเอก นอกจากนี้ยังได้ข้อมูลอื่น ๆ ยังอัดแน่น ทั้งเรื่องการโกงกินในหมู่ตำมะหรวจ และศัพท์เทคนิคภาษาอังกฤษ


แม้ว่า"ประกาศิตอสูร" จะหน้าถึง 1080 หน้า แต่กลับไม่พบคำผิดเลยตั้งแต่อ่านมา
คงเป็นเพราะเรื่องนี้เคยตีพิมพ์ใน "มติชนสุดสัปดาห์" ละมั้งคำผิดเลยไม่มี
แต่ก็นะ มันก็ต้องแลกมาด้วยโฆษณาแฝงเป้นระยะ -*-


และสำหรับผู้ที่เป็นคอการเมืองการอ่านนวนิยายเรื่องนี้จะได้อารมณ์อย่างมาก
เพราะคุณจะสามารถเดาตำแหน่งสำคัญ ๆ ที่ผู้เขียนไม่ต้องการบอกได้เป็นอย่างดี

ป.ล. ประโยคสุดท้ายของตอบจบสะใจมากๆๆๆๆๆ 55555555555+


เพิ่มเติม นามสุกลของตัวละครในเรื่องนี้ ยาวมากกกกกกกกกก
ผู้เขียนออแบบนามสกุลได้เลิสหรูสุด ๆ อ่านแล้วเลือดรักชาติพุ่งปรี้ด~






edit @ 2006/07/25 19:08:16
สำหรับเล่มนี้ก็เป็นเล่มที่ 3 ที่ผมซื้อมา และเป็น ชุดปัวโรน์ เล่มแรกที่ได้อ่านด้วย

รู้สึกว่าชุดนี้จะโฆษณาหลังปกไว้ ค่อนข้างดี โดย ได้นำไปทำเป็นภาพยนต์แล้วด้วย
+ กับเล่มมันหนา(อีกแล้ว) ก็เลยเลือกซื้อมาพร้อมกับตอน รถไฟขบวนนี้มีฆาตกรรม

แต่มันไม่สนุกยังไงก็ไม่รู้อ่ะ เพราะกว่า ลินเนจน์ ริจเวย์ จะถูกฆาตกรรมก็เลยไปครึ่งเล่ม
โดยช่วงครึ่งเล่มแรกอกาทาจะเขียนอธิบายตัวละครเป็นส่วนใหญ
่กว่าจะเริ่มคดีก็.....................-*-

แต่ก็นั้นแหละ พอเริ่มคดีก็อ่านไม่ค่อยรู้เรื่อง สงสัยIQ น้อยไปไม่ก็สมาธิสั้น
หรืออาจจะเป็นลักษณะของ นิยายสืบสวนสมัยก่อน ที่ตัวเองไม่ได้เก่งหวือหวา
ค่อยๆ เก็บเบาะแสแบบเงียบ ปล่อยให้คนอ่านคิดเอง ต่างจาก โคนัน ลิบลับ

คงเป็นเพราะลักษณะนี้มั่งที่ทำให้ผมขาดความตื่นเต้นการอ่านเลยพลอยไม่รู้เรื่องไปด้วย
แต่ช่างเถอะ เล่มล่ะ 95 ได้ 200+หน้า ก็ถือว่าคุ้มแล้วแหละ

ป.ล. ภาพข้างบนเป็นของสำนักพิมพ์สร้างสรรค์เล่มลพประมาณ 120 นะครับ เล่มละ95
เป็นของดอกหญ้าเท่านั้น !!! (ใช้สแกนเนอร์ของโรงเรียนได้เมื่อไหรเดียวจะเปลี่ยนภาพให้นะครับ)
เมื่อวันเสาร์ที่บ้านมาผมได้มีโอกาสไปแวะเวียน ร้านหนังสือ Se-Ed กับเพื่อนเก่ามา
และก็ได้หนังสือติดมือมา 2 เล่ม คืออกาทา คริสตี ตอน ฆาตกรรมแม่้ำไนล์ กับรถไฟขบวนนี้มีฆาตกรรม เหตุผลที่ซื้อ 2 เล่มนี้ ก็เพราะมันหนาดี
แล้วก็ไม่ค่อยผิดหวังในความหนาของมัน 55555555555555+

สำหรับตอน 4:50 From Padington หรือ รถไฟขบวนนี้มีฆาตกรรม
จะเป็นเล่มที่8 ในชุดคุณป้ามาเปิล เรื่องก็ประมาณเพื่อนคุณมานั่งรถไฟมาเยี่ยมคุณป้า
แต่บังเอิญเห็นการฆาตกรรมเข้า คุณป้าเลยต้องออกโรงสืบสวน

เป็นเล่มที่สนุกเพราะอกาทา วางเรื่องได้ลื่นไหลเมื่อปริศนาหนึ่งหายไป ก็มีปริศนาตัวใหม่เข้ามาแทนที่ แต่กลับตายตอนจบ!!!
เพราะอยู่ดีๆ คุณป้าที่ทั้งเล่มแทบไม่ได้โผล่มาเลย มาจับตัวฆาตกรเอาดื้อๆ
ซะงั้น โดยไม่มีการบอกคนอ่านว่าทำไมคุณป้าถึงได้รู้ว่า คนๆนั้นเป็นฆาตกร
ช่างเถอะ ก็มองในแง่ที่ว่า คุณป้าส่งคนมาสืบเอง คนของคุณป้าอาจจะเล่าให้คุณป้า
ฟังโดยคุณอ่านไม่รู้ก็ได้ หรือไม่ก็อกาทาโดน บ.ก. เร่งต้นฉบับการปิดเรื่องก็เลยห้วนไปหน่อย 55555555555555+


และสุดท้ายก็เหมือนเดิมครับ คุณภาพคุ้มราคา 289 หน้า 95 บาท



ป.ล. ใกล้เปิดเทอมแล้วอ่ะ จะได้ขอยืมเครื่องแสกนมาลงรูปในบล็อคซะที